Αραβική καλλιγραφία: εμφάνιση και ανάπτυξη

Τα προ ισλαμικά χρόνια, όσοι ήξεραν να γράφουν και να διαβάζουν στην Αραβική χερσόνησο ήταν ελάχιστοι.
Όποιος ήξερε τότε γραφή, κολύμβηση και ιππασία, τον αποκαλούσαν « τέλειο ».

Με τον ερχομό του Ισλάμ, λίγοι άνθρωποι της φυλής Κουραϊς – κάτοικοι της Μέκκας- ήξεραν γραφή.
Κι όταν ο Προφήτης, ειρήνη σ’αυτόν, μετανάστεψε στη Μέκκα, βρήκε εκεί λίγους που ήξεραν αυτήν την τέχνη.
Με το που εγκαταστάθηκαν οι Μουσουλμάνοι στην Μαντίνα, ο Προφήτης φρόντισε τα παιδιά να μάθουν ανάγνωση και γραφή.

Στο συνοδό του, Ζαϊντ μπιν Θάμπιτ, διέταξε να μάθει μια ξένη γλώσσα. Την έμαθε σχεδόν σε ένα μήνα και έγινε ο πρώτος μεταφραστής-διερμηνέας στο Ισλάμ.
Τα πρώτα βήματα προς την προαγωγή της καλλιγραφίας ήρθαν την εποχή των Ουμαϊδων.

Τότε φημιζόταν για την καλλιγραφία ο Χάλιντ μπιν Αμπι Χαϊτζ, που είχε αναλάβει την γραφή του Κορανίου και της ποίησης. Η γραφή που ήταν τότε γνωστή είναι η λεγόμενη σήμερα Κούφι, η πηγή των άλλων γραφών.

Με την δυναστεία των Αμπασίδων, η τέχνη της καλλιγραφίας προχώρησε κι αναπτύχθηκε και άλλο, κυρίως με την ανάπτυξη των διαφόρων επιστημών στη Βαγδάτη.
Στην συνέχεια εμφανίστηκαν κι άλλοι τρόποι καλλιγραφίας που έμειναν ζωντανοί μέχρι τις ημέρες μας.